Czy media ogłupiają? Rzeczywiście, ucząc się zawodu dziennikarza i zbierając doświadczenia, to stwierdzenie coraz częściej ciśnie mi się na usta. Pominę tu wszystkie tabloidy, które żerują na taniej sensacji, nieprawdziwych „faktach” i plotkach. Niestety, taki trend pojawia się w poważniejszych mediach. A przynajmniej w takich, które się uważają za poważne. Poza tym, nie wymieniając nikogo z nazwiska, ubolewam, że poziom współczesnego żurnalizmu dramatycznie spada. Młody narybek nieudolnie operując językiem ojczystym, próbuje naśladować i dogonić przysłowiowe, ścigające się szczury – starych wyjadaczy. A bycie zauważonym oznacza pracę w jeszcze większym, poważnym piśmie, awans społeczny i większe zarobki (czytaj: bycie gwiazdą). Jakim kosztem?

Tworzenie faktów – brzmi banalnie, a za tymi słowami kryje się największa zbrodnia, jakiej może dokonać dziennikarz w swoim zawodzie. Kreowanie rzeczywistości, ogłupianie społeczeństwa uciekając do najbardziej wymyślnych sztuczek. Znane są przecież incydenty związane z podpaleniami, kiedy to autor depeszy był na miejscu zdarzenia jeszcze przed zaprószeniem ognia.

Czy to wyraz głupoty? Zdecydowanie tak. Do niedawna myślałem jednak, że ta głupota grozi niczego nie świadomym czytelnikom. Okazuje się, że to właśnie czytelnicy świadomie żądają sensacji, a dziennikarze tylko próbują posłusznie spełniać ich oczekiwania. Zachłyśnięci mocą pióra, przedstawiają świat bardziej sensacyjnym, niż jest naprawdę.

Parafrazując pewną reklamę telewizyjną, przypominam wam, moi przyjaciele po fachu, że życie nie dostarcza aż tylu emocji.